เดือน ดาว และ รอยยิ้ม

นอกจากจะเลี้ยงดูเขามาเป็นอย่างดีหลายสิบปี …

พ่อ เป็นครูคนแรกของเขา

พ่อ สอนเขาแทบทุกเรื่องตั้งแต่เขายังจำความได้

พ่อ สอนเขาต่อเลโก้เป็นรูปยานอวกาศ ช่วยต่อกล้องมองสะท้อนแบบเรือดำน้ำให้ลองเล่น สอนใช้กล้องถ่ายภาพ และสอนเขาถีบจักรยาน

พ่อ สอนว่าทำไมหลอดไฟจึงสว่างเมื่อต่อกับถ่านไฟฉาย แล้วทำไมจึงมีสีรุ้งเกิดขึ้นเมื่อส่องแสงผ่านชิ้นแก้วสามเหลี่ยมเล็กๆที่ชื่อปริซึม

พ่อ สอนว่าดาวเหนืออยู่ตรงไหน อะไรคือดาวคันไถ ทำไมพระจันทร์ถึงมีครึ่งเสี้ยวในบางวัน และกลมเกลี้ยงในบางคืน

พ่อ สอนว่าจักรวาลมันยิ่งใหญ่เพียงใด ทำไมโลกจึงหมุนรอบดวงอาทิตย์ และทำไมอิเลกตรอนจึงหมุนรอบนิวเคลียส

พ่อ เล่านิทานเรื่องดาวลูกไก่ให้ฟังเป็นประจำ

…..

เขาเป็นลูกพ่อ

เขามีชีวิตที่สับสนวุ่นวายอยู่เสมอ

เขารู้สึกว่าด้วยวัยที่เพิ่มมากขึ้น ตนเองต้องรับภาระมากมาย ทั้งหน้าที่การงาน ชีวิตของตัวเอง และชีวิตของคนรอบข้าง

หลายครั้งที่เขาเหนื่อย หลายครั้งที่เขาท้อ และอีกหลายครั้งเขาหมดแรง ทุกข์ใจกับหนทางของชีวิตตนเองที่ค้นหาหามานานแล้ว และยังหาไม่เจอเสียที

วันหนึ่ง

ในวันที่มีเรื่องราวมากมายให้เขาขบคิด

ในวันที่มีปัญหามากมายให้เขาแก้ไข

ในวันที่มีภาระหน้าที่มากมาย ให้เขาต้องทุ่มเทเรี่ยวแรง บริหารเวลา เพื่อดูแลและจัดการให้ลุล่วงไปทีละเรื่อง จนกว่าจะหมดวันแล้วล้มตัวลงนอน

ในวันที่เขาสับสนกับชีวิตตัวเอง พอๆกับสับสนกับสิ่งรอบตัว หน้าที่การงาน อนาคต ความรับผิดชอบ ชีวิตส่วนตัว ไปจนถึงสังคม รัฐบาล สนามบิน และประเทศชาติ

ค่ำวันนั้น โทรศัพท์ดังขึ้น

“ทำอะไรอยู่” – เสียงพ่อดังมาในโทรศัพท์

“ยังนั่งทำงานอยู่ที่ออฟฟิศเลยครับ” – เขาตอบ

“ยุ่งอยู่ไหม ตอนนี้พ่อนั่งกินข้าวอยู่ปากซอย” – พ่อถามอ้อมไปมา คล้ายกลัวว่าลูกพ่อจะไม่สะดวกคุย

“ไม่ยุ่งเท่าไหร่ คุยได้ครับ มีอะไรหรือเปล่า”

“ลองออกมาดูพระจันทร์ข้างนอกสิ”

เสียงพ่อเหมือนจะมีรอยยิ้มที่มุมปาก

“ทำไมเหรอ มีอะไร” – เขางงกับสิ่งที่พ่อพูด

“วันนี้ดาวศุกร์กับดาวพฤหัสโคจรมาเจอกันพอดี ลองออกมาดูท้องฟ้าก่อนแล้วจะรู้เอง นี่พ่อกำลังนั่งดูอยู่เลย”

เสียงพ่อดูเหมือนจะมีรอยยิ้มที่กว้างขึ้น

“ได้ๆ เดี๋ยวเดินไปดูเดี๋ยวนี้เลย”

“ถ้าว่างก็รีบไปดูนะ แล้วจะรู้เอง” – พ่อทิ้งท้าย

ในวันที่เขาสับสนกับชีวิต ในวันที่เขาเหน็ดเหนื่อยกับเรื่องในชีวิตประจำวัน ในวันที่เขาทุกข์ใจกับสังคมรอบข้าง ในวันที่คนในสังคมกำลังจ้องจะฆ่ากันให้ตาย

ชายแก่วัยเกษียณคนหนึ่ง นั่งกินข้าวมองท้องฟ้า แล้วนึกถึงลูกชายผู้ไม่มีแม้แต่เวลา จะมารับรู้ข่าวสารเล็กๆน้อยๆเกี่ยวกับปรากฏการณ์บนท้องฟ้าในค่ำคืนนี้

หลังจากผ่านชีวิตที่แสนเหน็ดเหนื่อยมา 60 ปี ดูเหมือนพ่อจะยังจำได้ดีว่าพ่อเคยสอนอะไรให้เขาบ้างในวัยเยาว์

และดูเหมือนพ่อยังจำสีหน้าเด็กชายคนนั้นได้ด้วย ว่าเขามีความสุขเพียงใดทุกครั้งที่ได้มองท้องฟ้าในยามราตรี

อะไรก็ตามที่ดูยิ่งใหญ่เหลือเกินสำหรับมนุษย์ ล้วนเป็นเพียงจุดเล็กๆ ในโลกอันกว้างใหญ่

และคงเป็นเพียงฝุ่นเล็กๆ ในจักรวาลอันไพศาล

เราทุกคนล้วนเป็นเพียงเถ้าธุลีของดวงดาวที่อยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน

และในคืนนี้ ทั้งเดือนและดาว ต่างส่ง “รอยยิ้ม” ให้กับเถ้าธุลีเช่นเราทุกคนอย่างเสมอภาค

ในวันที่เขาทุกข์ใจ – พ่อ และ ท้องฟ้า ต่างส่งรอยยิ้มมาให้เขา

เขาตอบรับสิ่งดีๆเหล่านั้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

และน้ำตาในหัวใจ